Dieren keren terug in Europa, en we juichen. Totdat ze ons voor de voeten lopen. Dassen, wolven, bevers, goudjakhalzen – wie moet zich nu eigenlijk aanpassen aan wie? We hebben de natuur een handje geholpen en nu zitten we met de gebakken peren. Ironisch, nietwaar?
We vinden het prachtig, zolang het ons niet in de weg zit. Maar is het niet tijd dat we ons realiseren dat de wereld niet om ons draait?
Wat is het probleem? Een mol in de tuin? Een bever bij een brug? Een wolf in het bos? Een das onder het spoor? Zijn dit echt grote opofferingen, of moeten we accepteren dat de natuur niet altijd maakbaar en controleerbaar is?
In plaats van onze leefomgeving steeds verder uit te breiden, zouden we moeten investeren in het herstellen en beschermen van de natuur. Niet alleen voor de dieren, maar ook voor onszelf. Een gezonde en diverse natuur draagt bij aan ons eigen welzijn en zorgt voor een veerkrachtig ecosysteem waarin alle soorten kunnen floreren.
Dus, wie moet zich aan wie aanpassen? Ik zou zeggen: het is tijd dat wij mensen ons aanpassen aan de natuur. We kunnen blijven klagen, maar we kunnen ook onze verantwoordelijkheid nemen en leren samenleven met de medebewoners van deze planeet.
Dwarsliggert
