Waar komt dat ooit verzonnen idee vandaan dat Nederland natuur heeft? Misschien is dat het wel: we hebben zoveel beton en asfalt over de grond uitgesmeerd dat we parken nu ‘natuur’ noemen.
Koningsven – De Diepen, een plekje dat we zorgvuldig hebben uitgekozen om het niet te bestraten, kreeg een facelift. Klein probleempje: ze waren het water vergeten. Blijkbaar verwachten we dat Moeder Natuur haar zaken in orde heeft.
Het idee was best aardig. Een doorstroommoeras, dat klinkt toch prachtig? Alsof je een een natuurfilm van David Attenborough zit te kijken, compleet met prachtige luchtopnamen en een soundtrack die je tot tranen roert. Het toppunt van ironie is dat we in het land dat bijna synoniem is met water, nu smachten naar wat regen.
Het ontbreekt niet aan goede bedoelingen. Ze hebben zaden uitgestrooid, gegraven, de grond klaargemaakt. Maar iemand heeft over het hoofd gezien dat die bloemen ook water nodig hebben om te groeien.
Tja, wie had er kunnen bedenken dat bloemen niet kunnen overleven op lucht en goede bedoelingen?
Langere en intensievere droogteperioden zijn het gevolg van klimaatverandering. Maar de boeren in de buurt zijn ondertussen vrolijk bezig met hun irrigatiesystemen, waardoor de watertoevoer in het natuurgebied afneemt.
De Tielebeek is ook niet meer wat het geweest is. Maar het gebied ligt ook in twee provincies, dus er zijn twee waterschappen en ook twee gemeenten die daar over beslissen. Een perfect recept voor een potje zwartepieten:
“Jouw probleem, niet het mijne.”
“Natuurontwikkeling is iets van de lange adem,” zegt boswachter Ellen Luijks van Natuurmonumenten in De Gelderlander. Een geduldsspel. Maar je zou toch denken dat na vijf jaar de bloemen wel zouden bloeien. In plaats daarvan hebben we een prachtig groen veld met hier en daar een verdwaalde bloem.
We zouden eigenlijk een manier moeten vinden om ze te leren groeien zonder water, een nieuwe vorm van evolutie, de Hollandse manier.
Dus hier zitten we dan, te staren naar een veld dat meer lijkt op de Sahara dan op een moeras. Misschien moeten we het herbenoemen naar Koningsven-De Dorre, als eerbetoon aan onze verbazingwekkende poging om een natuurparadijs te scheppen met een ingrediëntenlijst die niet compleet is.
We blijven proberen, want opgeven is geen optie. En in de tussentijd hopen we op regen. Heel veel regen. Misschien moeten we een regendans organiseren? Wellicht heeft dat meer effect dan al ons gegraaf en gezaai!
Dwarsliggert
