Er zijn tradities waar je trots op bent. Ze symboliseren wie je bent en waar je vandaan komt. En dan heb je het paradepaardje van Vortum-Mullem: het Metworstrennen.
Een traditie die eerder doet denken aan middeleeuwse marteling dan aan een modern feest. Op die ene dag van het jaar ruilen we medemenselijkheid in voor leedvermaak. Het welzijn van onfortuinlijke paarden is niet van belang, zolang we maar bier en worst hebben.
Bereid je voor, paarden! Het is weer bijna tijd voor het jaarlijkse festijn van zweepslagen, schreeuwende menigten en de subtiel voelbare druk van sporen in je flanken. Het wordt allemaal gedaan voor een nobel doel, althans dat beweren ze.
Elk pijnlijk moment, elke zweepslag, elke verwonding wordt met gejuich begroet door de opgewonden menigte, terwijl ze hun bierbekers hoog in de lucht houden.
Het herinnert ons aan een verleden waarin dieren gewoon objecten waren en hun lijden slechts een bijproduct van ons vermaak.
Tradities
En laten we vooral het woord “traditie” niet vergeten. Het is het prachtige excuus dat we gebruiken om het onverdedigbare te verdedigen. Want wie kan er nu tegen een traditie zijn? Tradities zijn tenslotte heilig.
Dus als dat betekent dat we een paar paarden moeten martelen, dan is dat maar zo. Ze kunnen immers niet klagen, toch?
Maar wat zegt dit over ons als gemeenschap, dat we vasthouden aan een traditie die zo fundamenteel fout is? We sluiten bewust onze ogen voor het lijden van deze dieren, puur voor ons eigen amusement. We vieren een dag van vreugde en feest over de ruggen van mishandelde paarden.
We gaan een toost uitbrengen op het Metworstrennen, het feest van barbaarsheid, de “trots” van Vortum-Mullem. En wanneer de laatste zweepslag heeft geklonken en de laatste druppel bier verspild is, laten we dan even stilstaan bij het leed dat we zo vrolijk hebben gevierd.
“Maar ach, zolang we onszelf vermaken, maakt het echt iets uit, toch?”
Paradepaardje
In een wereld die steeds meer ontwaakt voor dierenrechten blijft het Metworstrennen vasthouden aan het verleden. Het is een anachronisme, een traditie die vanwege haar wreedheid al lang geleden had moeten verdwijnen.
We moeten het debat aangaan en onze tradities aanpassen. Er moet een manier zijn om onze gemeenschap te vieren zonder het lijden van andere wezens. Of misschien kunnen we gewoon een nieuwe traditie beginnen, een die respect en medeleven uitdraagt in plaats van lachend toe te kijken hoe dieren lijden voor ons vermaak.
Want als dit onze traditie is, dan schaam ik me er deel van uit te maken. En dat zou jij ook moeten doen.
Dwarsliggert
Foto: Vereniging De Metworst
