Agenda
Volg ons
Couldn't connect with Twitter
Shared Space
 

Hartverwarmend: samen één!

We zijn samen één, dat is hartverwarmend!

 

 

Door zwemmen, wandelen en ‘mama komt me halen’ staat een rood kruis. De coronacrisis heeft een enorme impact op het leven van de cliënten en medewerkers van zorgorganisatie Dichterbij. Dienstverlenend coördinator Bernie Kleuskens-Vogelzangs deelt haar ervaringen van de afgelopen weken.

 

 

Dichterbij verleent zorg en ondersteuning aan mensen met een verstandelijke beperking op honderden locaties in Limburg, Brabant en Gelderland. Twinkeling in Horst is er een van. Normaal gesproken verblijven hier tien jongeren en jongvolwassenen in deeltijd. Met haar team neemt Bernie Kleuskens-Vogelzangs (53) hun ouders een paar dagen per week de zorg uit handen en bereidt ze de gezinnen voor op het moment dat hun kinderen echt uit huis gaan. Sinds half maart, toen de eerste coronamaatregelen werden aangekondigd, doet Twinkeling dienst als permanente woonlocatie.

 

 

We willen er 100 procent voor de jongeren en hun ouders zijn.

 

 

In tranen

 

 

Alle ouders kregen de moeilijke keuze voorgelegd: óf hun kind volledig thuis houden óf 24/7 aan de zorg van team Twinkeling overdragen.

 

 

De helft van de jongeren woont nu zolang als het nodig is bij ons.

 

 

Kleuskens-Vogelzangs legt uit hoe pittig dat voor iedereen is. “De ouders zijn enorm betrokken. Ze brengen eten, doen de was voor ons, nemen bloemen mee. Soms staan ze in tranen bij de deur, maar we kunnen ze niet binnen laten, ze mogen hun zoon of dochter geen knuffel geven en wij kunnen natuurlijk ook niet even een arm om hen heen slaan. We laten de kinderen elke dag videobellen en sturen veel foto’s, maar het is en blijft heel lastig.”

 

 

Omdat ze niet precies aan de jongeren kunnen uitleggen wat er speelt, werken Kleuskens-Vogelzangs en haar collega’s met picotgrammen. Door de plaatjes zwemmen, wandelen en ‘mama komt me halen’ staat een rood kruis.

 

 

We zeggen dat de baas van Nederland dat bepaald heeft, dat wij daar niets aan kunnen doen. Het is belangrijk dat de jongeren op ons blijven vertrouwen, ze hebben ons nodig.

 

 

Intensief, maar mooi

 

 

Om permanente opvang mogelijk te maken, springen medewerkers van de dagbesteding van Twinkeling op de woonlocatie bij. Aangepaste roosters, intensievere werkdagen, vollere weken, er komt nogal wat bij kijken, maar iedereen stelt zich super flexibel op, vertelt Kleuskens-Vogelzangs vol lof.

 

 

We smeden een band die sterker is dan ooit tevoren, ook met de ouders. We zijn samen één, dat is hartverwarmend.

 

 

Naast haar werk bij Twinkeling draaide Kleuskens-Vogelzangs eind maart, begin april twee weken mee op de speciale herstellocatie van Dichterbij in Horst voor cliënten met corona.

 

 

Ik heb een verpleegkundige achtergrond en heb me daar meteen voor aangemeld. Met vijftien collega’s hebben we twee behoorlijk zieke mannen verzorgd. De meesten van ons kenden elkaar niet, maar vanaf de eerste minuut waren we er voor de patiënten én voor elkaar.

 

 

Het was een intensieve periode, maar vooral een heel mooie ervaring, blikt ze terug. “De mannen knapten vrij snel op en konden na twee weken weer naar huis. Het doet me goed dat we er ook voor hen konden zijn. En ik ben er trots op dat wij, collega’s van alle Dichterbij-locaties, laten zien dat we ook in deze moeilijke omstandigheden pal achter onze cliënten, hun families, elkaar en de organisatie staan.”

 

 

Heftige tijden op Dichterbij

 

 

Meer bijzondere verhalen uit het hart van de zorg lees je op dichterbij.nl/odeaanjou (klik!).

 

 

Reacties