Agenda
Volg ons
Shared Space
 

Hanneke blogt: 11de van de 11de

Met carnaval drinken we meestal bier. Sjoes en halfom welteverstaan want daar krijgen we als midlifers minder hoofdpijn van. Nu zaten we op de zondag voor de 11de van de 11de met z’n drieën bij de wijnproeverij, het kwam toevallig zo uit. Het gaat ons niet om de drank tenslotte, maar dat we gezellig samen zijn.

 

 

Wat we drinken is afhankelijk van de gelegenheid. We is Wej Drej, de naam die we onszelf ooit gegeven hebben in ons appgroepje. We gaan ver terug, kennen elkaar al bijna ons hele leven en onze paden kruisten elkaar regelmatig voor we ons alledrie gesetteld hadden in onze hometown waar we nu ons huisje-boompje-beestje hebben. We zijn binnen een jaar na elkaar geboren in ons stadje, maar kwamen van heel verschillende achtergronden. We ontmoetten elkaar op de basisschool of op het Elzendaal, bij Jong Nederland en bij Flamingo’s de volleybalclub. In het sociale leven dus.

 

 

 

 

Ook waren we niet altijd al elkaars vriendinnen, maar we kenden elkaar wel. De vriendschappen afzonderlijk van elkaar, maar ook met elkaar groeiden op verschillende momenten. Misschien is de meest verbindende factor nog wel geweest dat we alledrie weg zijn geweest uit Gennep en toch weer terug zijn gekomen, niet vóór de liefde, daar zijn we te onafhankelijk voor, maar toch wel door de liefde.

 

 

 

 

En dan hebben we natuurlijk nog de carnaval. We zijn alledrie opgegroeid met het vieren van carnaval, tegenwoordig noemen we het Vasteloavend. Ook hierin kruisten onze wegen elkaar. We hebben er al vele jaren opzitten waarbij we samen gesjoenkeld, gedanst, gefeest, gehuild, gelachen en gezongen hebben. Lon en ik nog wel eens de grens over in Brabant, maar met z’n drieën vooral in het Gennepse. Daar liggen onze carnavalsroots en vinden we elkaar altijd weer, met een ieder die ons lief is. Toch gaat dit alles ook niet altijd allemaal vanzelf. Zaten we een tijdje met elkaar in een carnavalsgroep, sta ik nu voor mijn gevoel een beetje aan de zijlijn. Deels doordat ik zelf het liefst mijn eigen gang ga en me niet zo goed conformeer aan een groep, maar ook doordat de andere twee zich verenigd hebben met hun mannen bij de carnavalsclub. En dat maakt dat we elkaar soms wat minder snel vinden. Tenminste ik vind de andere twee wat minder snel.

 

 

 

 

Dus tijdens die wijnproeverij waar we zaten, werd de vraag aan mij gelanceerd; ‘ga je vrijdag ook naar D’n Aftrap?’ ‘Dat weet ik nog niet’ zei ik, ‘maar naar al die andere feesten die er binnenkort zijn, ga ik in ieder geval niet,’ was mijn antwoord om de vragen daarover alvast voor te zijn. Lon en Lilian weten ergens wel dat die vraag gevoelig ligt bij mij over menig carnavalsfeestje. Dit jaar helemaal want Richard kan nog niet gaan en mijn andere lieve carnavalsvriendin, waar ik graag mee op stap ga omdat ze ook zo lekker onafhankelijk is, kan tegenwoordig alleen stappen als er niemand dood is gegaan vlak voor het feest begint. Ik wist het dus oprecht nog niet.

 

 

 

 

Lilian en Lon laten het verder rusten, want ze kennen me al wat langer dan vandaag. De kans dat ik toch ga is best aanwezig, ik moet alleen even door mijn eigen weerstand heen. En ook nu was het zo. De elfde van de elfde hoorde ik dat Nicole nog steeds kon en hup daar ging ik de zolder op, warme carnavalskleding aan, flesje vullen met schrobbelèr en daar ga ik, samen met Nicole naar de Markt. Daar tref ik mijn broer, mijn ouders, vriendinnen, familieleden, teamgenootjes, collega’s en (oud)leerlingen. En niet te vergeten, twee van mijn lieve kinderen samen met weer veel andere carnavalvierende jongeren. We genieten van de opening, de muziek en het uitkomen van de nieuwe prins, die meteen weer allerlei mensen met elkaar verbindt.

 

 

En dat is wat we vieren, het leven, verbinding en samen plezier maken.

 

 

Af en toe komen we elkaar tegen, Wej Dreej. We zien elkaar en hebben niet meer nodig dan een blik, een ingehaakte arm of een slok schrobbelèr. Aan het eind van de avond wacht ons het optreden van de echte W-dreej. Zonder iets afgesproken te hebben zorgen we ervoor dat we elkaar vinden voor ze het podium op gaan. En dan staan we daar, samen met elkaar, met onze kinderen, en met lieve vrienden te sjoenkelen en mee te zingen: ‘Want al ut gooje kump vandaag veur d’n daag.’ En zo weten we het weer.

 

 

Carnaval is meer dan dom drinken en hossen. Het is verbinden, liefde voor het leven en liefde voor elkaar.

 

 

Hoe onze carnavals- en levenspaden ook lopen, we lopen met elkaar mee, soms sjoenkelend naast elkaar. Soms wat verder van elkaar af om later weer te kruisen. Dan proosten we op het leven, liefst met een drankje in de hand. We zeggen nog net geen ‘t krölt er.

 

 

 

 

Reacties

Deel Bericht