Agenda
Volg ons
Couldn't connect with Twitter
Shared Space
 

Hanneke blogt: De verboden tuin

Bijna iedere stad heeft wel één of meerdere mystieke plekken die fascinatie, bewondering of rust oproepen bij mensen. Zo heb je de mooie binnenhofjes in Amsterdam of bijvoorbeeld het Martinikerkhofje in Groningen. Bijna onzichtbare plekken midden in een stad die vooral vroeger, maar soms ook nu nog, niet voor iedereen toegankelijk waren. Ook in Gennep hebben we zo’n mooie plek.

 

 

Ik ontdekte deze plek toen ik nog heel jong was en regelmatig op bezoek ging bij mijn familie op de Balkan, de buurt waar mijn vader is opgegroeid. De Balkan op zichzelf is al bijzonder maar de tuin van de paters van De Heilige Geest, maakt het nog aparter.

 

 

De ingang van de tuin lag schuin tegenover het huis van mijn oom en tante waar ik veel over de vloer kwam. De tuin was voor ons kinderen verboden terrein. Grote hekwerken bakende de ‘heilige grond’ af. ‘Verboden voor onbevoegden’ stond er duidelijk aangegeven bij de ingang. Dat het ging om een privéterrein begreep ik toen nog niet. In mijn ogen ging het om een mystieke plek, want de heilige geest had natuurlijk alles met god te maken en dat maakte het voor mij vreemd, eng en fascinerend tegelijk. Het niet mogen betreden van de tuin riep dan ook altijd een beetje spanning op in mijn kinderbrein. Wat zou er gebeuren als je toch een keer die tuin in ging? Zou iemand je betrappen? En wat gebeurde er dan? Het is een beetje vergelijkbaar met het gevoel van aan de noodrem willen trekken in de trein, je weet dat het niet mag, maar wat gebeurt er als je het wel doet? Maar zoals ik nooit aan de rem durfde te trekken zo durfde ik daar als kind ook echt niet zomaar die tuin in te lopen. Misschien kwam dit ook doordat de paters, die regelmatig ook een rondje om de tuin, door het Voorhoevepark liepen, ook vaak wat in zichzelf gekeerd leken.

 

 

Dat de tuin een prachtige oase van rust was, een minibosje met veel bomen, groen en een mooie vijver ontdekte ik pas veel later.

 

 

Maar nog niet toen ik als 15-jarige pal tegenover de tuin ging wonen. Ook toen bleef het een plek waar je niet welkom was. In die periode ontdekte ik ‘de Calvarieberg‘ zoals mijn vader dit noemde. Als ik in de winter uit het raam keek zag ik in de tuin een groot kruis op een klein aangelegd terp-achtig iets. De Calvarieberg. Pal voor ons raam dus eigenlijk. Dit kruis zorgde ervoor dat de tuin voor mij pas echt onheilspellend werd. Met een beetje fantasie zag ik de geesten ’s-nachts dansen.

 

 

Nooit ben ik de tuin ingegaan totdat ik een jaar of 20 was. Na een avondje stappen en wat drankjes op durfde ik het aan. Samen met een leuke jongen ben ik midden in de tuin op een bankje gaan zitten. Erg gemakkelijk voelde ik me er niet bij. Dat kwam voornamelijk door de ‘verboden tuin’ en minder door die jongen. Lang hebben we dan ook niet in de tuin gezeten, je moet het lot of god niet tarten.

 

 

Nu woon ik zelf al heel lang niet meer op de Balkan, maar al die tijd heb ik de tuin regelmatig bekeken vanaf de buitenkant, al wandelend of fietsend. In die jaren ben ik de plek steeds meer gaan bewonderen, maar de spanning van de ‘verboden tuin’ is er ondertussen wel af. Alhoewel ik nog steeds moeite heb om het terrein op te gaan. Mijn buurvrouw ging een aantal jaren geleden regelmatig naar de geitjes in de tuin, maar voor mij bleef dat toch ‘not done’. Eén keer ben ik er nog doorheen gewandeld en het was prachtig. De tuin ben ik altijd blijven zien als een mooi stukje natuur zo midden in het centrum van Gennep. Maar de laatste tijd doet het toch wat pijn als ik er langs loop. Natuurlijk werd het terrein vernieuwd, begrijpelijk. Maar waarom is er zo’n lelijke parkeerplaats gemaakt? En waarom is de vijver weggehaald, zijn de paden weg en is de Calvarieberg verdwenen?

 

 

Sinds een paar weken is ook de omheining aan de kant van de Brabantweg verdwenen en hiermee is een mystieke plek verloren gegaan. Nu had de tuin van mij absoluut niet verborgen hoeven blijven, juist zou het fijn zijn als het een mooie oase van rust bleef voor een ieder die daar van wil genieten. Maar zoals het er nu bij ligt, doet het me wel pijn. Eerlijk gezegd weet ik niet wat de plannen zijn voor dit stukje natuur, ik hoop van harte dat de sfeer van de tuin weer terugkomt. Laat dat mooie, oude stukje tuin weer tot leven komen. En dan voor iedereen. Een mystieke plek in een modern jasje, waar iedereen op zijn eigen manier kan bezinnen als daar behoefte aan is. Niks mis met een mooie stadshof toch?

 

 

Reacties

Deel Bericht