Och, Gennep. Een gemeente met grote plannen, maar geen idee wat er in de realiteit mogelijk is. Je zou denken dat ze hier inmiddels wel wat geleerd hebben, maar nee! Met de handen in het haar en hun bouwplannen in de prullenbak. Karma. Dit keer niet door een of andere stadsmisère, maar door hun eigen naïviteit.
Ze dachten een mooi, groen, idyllisch plan te kunnen omarmen: Lob van Gennep. Ja, een project dat niet alleen waterveiligheid moest brengen, maar ook leefbaarheid. Klinkt als de oplossing voor alles, en als het klinkt als de oplossing, is het vaak precies het tegenovergestelde.
Want Lob van Gennep is geen vriend. Het is een groot bureaucratisch monster dat zich voortsleept door de gemeente. Terwijl de mensen in de regen staan te wachten op de beloofde woningen die nooit komen. En daar sta je dan, als inwoner van Gennep, met je verlangen naar een huis, en dan krijg je de boodschap:
“Helaas, er mag niets meer gebouwd worden.”
Lob van Gennep verkoopt zichzelf als het groene, milieuvriendelijke, duurzame project waar iedereen gelukkig van wordt. Terwijl de ene na de andere dijk wordt versterkt en er plannen worden gemaakt voor een waterveilig Gennep. Zo noemt het zichzelf een brug tussen de inwoners en de plannen. Nou, die brug lijkt meer op een donkere sluier die over de werkelijkheid wordt gespreid.
Karma
Hoe is het mogelijk dat een gemeente die al jaren worstelt met de woningnood, zo naïef is om mee te werken aan een project waarvan de uitkomst al van tevoren vaststaat?
Een koekje van eigen deeg, dat wel! Of, zoals dat tegenwoordig heet: karma!
De inwoners van Gennep voelen het allemaal wel. Ze wachten al jaren op nieuwe woningen, maar de gemeente zit verstrikt in het web van de waterveiligheid. Dus die kans is net zo groot als de kans dat je ineens een huis krijgt van de overheid omdat je het verdient.
Lob van Gennep, het project dat zou moeten zorgen voor meer veiligheid, minder overstromingen en blije gezichten, blijkt voor de gemeente Gennep een dure les in hoe je je kunt laten inpakken door de overheid. De regels worden nu zo streng dat er nauwelijks nog ruimte is voor woningbouw.
Begrensde gebiedsontwikkelruimte
De gemeente heeft zich in feite met open ogen laten vangen. Ze dachten misschien dat ze wel konden bouwen en ontwikkelen zolang ze maar ‘in gesprek gingen’ met Lob van Gennep.
Maar nee hoor, terwijl Gennep nog in de veronderstelling leefde dat ze wel wat zou kunnen regelen, ligt daar plots een begrensde gebiedsontwikkelruimte. Het klinkt als een van de snode plannen van Ludo Sanders, maar het is pure realiteit:
“Oh, je dacht dat je gewoon huizen mocht bouwen? Nee, dat gaat niet meer, want we hebben nu een grens gesteld aan wat er mogelijk is.”
En dan hebben we het nog niet eens over het moment waarop de gemeente zich realiseert dat de rivierbedstatus van de Maas verdwijnt. Waar je dacht dat je zomaar een vergunning kon aanvragen, moet je nu wachten tot het ministerie zegt dat het mag.
Dat klinkt als de overheid op zijn best, maar in werkelijkheid is het gewoon bureaucratisch spel. En wie heeft er gewonnen? Het ministerie, dat dan weer wel.
Natuurlijk. Want als er iets is waar de overheid goed in is, dan is het wel in gesprek gaan.
Moeras
In de tijd dat het ministerie de regels steeds strakker trekt, blijven de gemeentelijke bestuurders hopen dat er een magische opening komt voor die nieuwe huizen. Maar nee hoor, het enige dat je krijgt, is de grens van wat je mag bouwen.
Want de Maas zorgt voor beperkingen. Niet alleen overstromingen, maar vooral een bureaucratisch moeras waar je niet meer uitkomt!
Voor starters, die te maken hebben met hoge huurprijzen en wachttijden voor een eigen plek, wordt de droom van een eigen huis steeds onbereikbaarder. Ze moeten blijven wachten of, erger nog, zich aanpassen aan een overvolle woningmarkt.
Ondernemers die grond willen ontwikkelen, kunnen letterlijk niet meer bouwen op hun eigen terrein. De ruimte die ooit beschikbaar was voor uitbreiding en groei, wordt nu beperkt door regels die aan de waterveiligheid zijn gekoppeld. Dit vertraagt niet alleen de lokale economie, maar ook de kansen voor ondernemers om te investeren in nieuwe projecten.
De hoop op een bloeiend, groeiend Gennep lijkt te vervagen.
Nu zitten ze daar op het gemeentehuis, met hun handen in hun zakken, terwijl ze zich moeten bedenken hoe ze hun plannen kunnen aanpassen. Misschien wat verdichting? Want dat is altijd de oplossing als je niet meer weet wat je moet doen met je eigen beperkte ruimte.
Het klinkt geweldig, maar het is een beetje alsof je probeert een koffer vol spullen dicht te ritsen door gewoon wat extra gewicht erop te zetten.
Je weet dat het niet gaat werken, maar je probeert het toch.
Houdini
De gemeente heeft tot 11 februari 2025 om in actie te komen. Dat is de deadline om hun zienswijze in te dienen, maar is het te laat? Hebben ze zich niet al te ver laten meeslepen door Lob van Gennep en het Rijk?
Gennep heeft de situatie zelf gecreëerd door zich als een kind aan de grote jongens van de overheid over te geven. Als het te mooi lijkt om waar te zijn, is het ook te mooi om waar te zijn, en nu zijn ze de dupe van hun eigen naïviteit.
Dus ja, in de grote tentakels van Lob van Gennep zitten we nu vast. En wie is de grote verliezer? Ja, dat zijn wederom de inwoners.
Maar stel je voor dat ze er uiteindelijk in slagen om zich los te wrikken uit die grijparmen van de overheid, een geweldige Houdini-act van de gemeente! Zou dat niet het mooiste zijn? Maar realistischer is dat ze gewoon blijven wachten. En wachten. En wachten.
Dwarsliggert
