In het politieke landschap van Gennep doet zich een opmerkelijk fenomeen voor: de afvaltoerist. Deze mysterieuze figuur duikt ineens op in beleidsstukken en raadsvoorstellen. Hij zou, naar verluidt, vanuit buurgemeenten met ladingen papier de Gennepse containers belagen.
Het bewijs? Vermoedens.
Afvaltoerist
Gennep zet zich al jaren in om toeristen naar de regio te trekken. Fietsers, wandelaars, kampeerders, allemaal van harte welkom. Maar nu is er opeens een nieuwe bezoeker die wél tot onhoudbare toestanden leidt: de afvaltoerist. Of beter gezegd: het papieren spook dat dienstdoet als politiek rookgordijn.
Je hoort er niemand over, je ziet ze nooit, maar volgens de gemeente zijn ze er. Mensen die met autoâs vol oud papier de gemeentegrens oversteken om hier stiekem hun dozen en folders in de containers te dumpen.
Tot voor kort heette dat recyclen. Nu is het overlast.
Het is de perfecte zondebok in een complex dossier. De papierinzameling gaat op de schop, verenigingen verliezen hun inkomstenbron, en de politiek zoekt een verhaal dat verteerbaar is. Want er is kritiek vanuit de gemeenschap. NĂłg meer kritiek dan dat er oud papier is.
Dus daar is hij: de papierinleverende buitenstaander, verantwoordelijk voor die 34 procent meer oud papier dan in vergelijkbare gemeenten. Waar die vergelijking op gebaseerd is, blijft onduidelijk. Waar de harde data zijn? Nergens. Wat wél gevonden wordt in gemeentelijke documenten, is het woord vermoedelijk. En dat zegt eigenlijk alles.
Minicontainer
Afvaltoeristen rijden vermoedelijk expres naar Gennep om hun papier hier kwijt te raken. Misschien doen ze onderweg een boodschap bij de Appie. Misschien stoppen ze even bij De Stadsherberg. Maar daar gaat het niet om. Het gaat om de containers. Die zitten te vol, niet de terrassen.
Wat wĂ©l feit is: vrijwilligers die jarenlang oud papier ophaalden, mogen ermee stoppen. Elke woning krijgt een minicontainer. Die wordt dan op vaste dagen geleegd. Door een bedrijf. Niet door Vitesse ’08. Dat is veiliger, zegt de gemeente. En goedkoper. En eerlijker.
Kostenpost
De oude situatie was misschien niet ideaal. Vrijwilligers op vrachtwagens: onverzekerd, onveilig, onhoudbaar. Dat een modernere manier van inzamelen nodig is, valt te begrijpen. Maar waarom wordt de discussie besmeurd met twijfelachtige framing en halve waarheden?
Neem de claim dat oud papier tegenwoordig een kostenpost is. Oppervlakkig waar, want gemeenten betalen inderdaad voor verwerking en transport. Maar ook hier is het verhaal selectief. Papier is een grondstof, onderhevig aan prijsschommelingen. In goede tijden levert het geld op, in slechte niet.
Alleen: als het weer loont, wie mag het dan ophalen?
Volgens Twan Reintjes, raadslid van het CDA, kunnen verenigingen straks buiten de gemeentelijke inzameling om zelf papier blijven inzamelen zodra de marktprijs weer aantrekkelijk wordt. Dat klinkt genereus. En onschuldig. Alsof het een realistische optie is.
Juridisch mag het alleen met vergunning, aanwijzing en onder strikte voorwaarden.
En praktisch? Geen enkele vereniging heeft containers, vrachtwagens of verwerkingscontracten.
Vereniging
Het klinkt dus vooral als een poging om zijn handen in onschuld te wassen. Meebeslissen over een systeemverandering, en tegelijk de suggestie wekken dat de schade voor verenigingen wel meevalt. Dat is Ăłf naĂŻef, Ăłf politiek handig. Waarschijnlijk allebei.
Wat Twan eigenlijk bedoelt: verenigingen mogen best blijven bestaan. Als ze maar niet in de weg lopen. Of geld kosten.
Hij zit bij het CDA. Geen oppositiepartij. Regeert vrolijk mee. Maar het CDA is een vereniging op zich. Altijd druk met het verenigingsleven, maar vooral als er verkiezingen aankomen. Dan willen ze nog weleens een raadsbijdrage uitpersen over eerlijk beleid en ruimte voor lokaal initiatief. Daarna volgt een maatregel die het tegenovergestelde doet.
En zo verschuift het beeld. Van verenigingen als kampioenen in burgerparticipatie, jarenlang de dragende kracht achter recycling, naar een achterhoedegevecht tegen centralisatie en kostenoptimalisatie.
Want het is natuurlijk eenvoudiger om te sturen op volumes en uitgaven als er geen onvoorspelbare variabelen zijn zoals vrijwillige inzamelaars of, inderdaad, mensen die papier brengen van buiten.
Afvalverwerking
De afvaltoerist is handig bedacht. Hij is anoniem, hij is van buiten, en hij kan zich niet verdedigen. Ondertussen moet de rest gewoon inleveren. De verenigingen hun inkomsten. De inwoners hun systeem. En de politiek? Die veegt het straatje schoon.
In verkiezingstijd is dat ook een vorm van afvalverwerking.
Dwarsliggert
