Gennep, het dorp met stadsrechten, lijkt straks wel een plek waar je vooral moet uitkijken voor bouwhekken die het uitzicht op de enige groene ruimte blokkeren. In plaats van te bouwen voor de Gennepenaar die zijn woning niet kan betalen, bouwen ze hier vooral voor de rijke buitenstaander.
Neem bijvoorbeeld De Houtkade. Nu nog de mooie skyline van het stadje, maar straks het symbool van loze beloften. De bewoners hebben massaal geklaagd, handtekeningen verzameld en geparticipeerd. Maar de gemeente blijft vasthouden aan de plannen.
Naar de burger luisteren? Dat klinkt goed in brochures, maar niet in de praktijk. Waarom zou je de gewone Gennepenaar aanhoren, als er projectontwikkelaars staan te trappelen om te bouwen voor de elite?
Het verlies van groen in Gennep is niet slechts een bijzaak. Het is een symptoom van de bredere koers die de gemeente vaart. Kijk naar De Groes, het grasveld dat ook aan de vastgoedjongens dreigt te worden overgedragen. En opnieuw is het niet de wens van de inwoners die de gemeenteraad beweegt.
Nee, het gaat om de vraag wat projectontwikkelaars voor een mooi prijskaartje kunnen plakken op dit stukje groen.
Als de gemeente zegt dat ze luistert naar de burgers, dan krijg je wel een informatieavond aangeboden, maar het lijkt eerder op een ingestudeerde opvoering dan op een open discussie. En de besluiten zijn al genomen voordat iemand ook maar durft te vragen of die bomen niet gewoon mogen blijven staan.
Moutstraat
Is er geen andere plek dichtbij het centrum? Zeker! Gennep is niet overal een stad van majestueuze architectuur. Wie via de Brabantweg rijdt, krijgt meteen een beeld: een oase van vergane glorie, samen met de geur van benzine.
En dus zou het stuk tussen de Moutstraat en de Brabantweg dé plek moeten zijn voor woningbouw, en niet de laatste stukjes natuur en historie die beschermd moeten worden.
De Moutstraat, ging het daar niet ook al mis? Eerst wel. De Moutfabriek werd vervangen door een lelijk appartementencomplex. Dit is architectuur die vooral wil zeggen: “Welkom, rijke mensen!” Tenminste, als het gebouw 180 graden gedraaid zou zijn, want de nog enigszins aantrekkelijke zijde zit aan de achterkant, waar nooit iemand komt.
De voorkant lijkt op een doorsnee Van der Valk Hotel langs een verlaten snelweg. Of, in dit geval, naast een zelfbedieningstankstation. Aurora zelf mag dan een gemiste kans zijn, maar daarnaast is er nog ruimte genoeg om iets moois te bouwen: sociale huurwoningen, bijvoorbeeld.
Je zou ook mogen verwachten dat er wel iets gedaan wordt voor de mensen die hier écht wonen. Maar ook hier blijft Gennep ver onder het landelijk gemiddelde.
En kijk naar de huurverhoging, het hoogste percentage in dertig jaar. Wat betekent dit? Precies: de mensen die al moeite hebben met betalen, krijgen nog minder kans om in hun stad te blijven. Terwijl de rijken ongestoord villa’s en appartementen bouwen, op wat ooit hun natuur of historie was.
Waarom geen betaalbare woningen voor de mensen die de gemeente draaiende houden? Nee, de gemeente blijft halsstarrig vasthouden aan luxe bouwprojecten. Het resultaat? Een betonnen spookstad waar de gewone Gennepenaar geen plek meer heeft om zich thuis te voelen.
De gemeente moet stoppen met bouwen voor de elite, voordat er niets meer overblijft van het echte Gennep. Maar voor hen draait alles om de winst die stenen en bouwprojecten opleveren.
Er is geen tijd meer voor halfslachtige plannen en architectonische nachtmerries. Als de gemeente haar koers niet snel verandert, wordt Gennep een plaats die vooral bekendstaat om zijn plek aan de randweg en bouwprojecten die het karakter van de stad uitwisten.
Dwarsliggert
