Dus daar was ik dan, de onverschrokken avonturier die ik ben, samen met mijn glorieuze metgezel, Snuffel, op weg naar het oh-zo-betoverende Heijense Bos. Ik bedoel, wie houdt er nu niet van een goede dosis natuur en een regen van rupsenpoep?
Mijn geweldige safarihoed, die natuurlijk de nieuwste modetrends volgt, plaatste ik nonchalant op mijn hoofd, klaar om de wereld te trotseren. Snuffel aan mijn zijde keek me aan alsof hij wilde zeggen: “Wat zijn we in vredesnaam aan het doen, baasje?”
We betraden het bos vol verwachting, in de hoop op idyllische wandelpaden en de geur van vers geplukte bloemen. Maar oh, het lot had andere plannen voor ons. Het begon met een mysterieus getik, als rupsen die keuteltjes laten vallen. De lucht vulde zich met droge, zwarte rupsenpoep!
Ik kon mijn opwinding nauwelijks bedwingen terwijl de poepregen om me heen neerdaalde. Wat een glorieuze ervaring, nietwaar? Ik trok mijn safarihoed nog dieper over mijn stralende blonde lokken en riep naar Snuffel:
“Oh, kijk Snuffel, het zijn rupsjes die kleine poepbommetjes laten vallen! Hoe fantastisch!”
Snuffel keek me aan met een blik die zei: “Baasje, ik kan niet geloven dat we onze tijd verspillen aan het beleven van deze onvergetelijke poepervaring.” Ach, wat weet Snuffel er nou van?
Ik gierde het uit van het lachen terwijl ik de rupsenpoep ontweek als een volleerd danser. Serieus, wie heeft er een pretpark nodig als je een regen van rupsenpoep hebt?
Terwijl ik daar rondhuppelde met mijn trouwe viervoeter, genietend van het gekke getik op de bladeren, zong ik spontaan Typhoon’s Hemel Valt. Ik bedoel, dat is de beste soundtrack die je je maar kunt wensen tijdens een boswandeling, toch?
Uiteindelijk kwamen we bij een open plek waar de rupsenpoepregen abrupt eindigde. De zon brak door de wolken en verlichtte het toneel als een goddelijke beloning voor onze ontberingen. Snuffel en ik gaven elkaar een high-five en veegden de laatste restjes rupsenpoep van ons af.
Terugkijkend op die dag in het Heijense Bos, zal ik altijd de tranen in mijn ogen hebben van het lachen. Het was een ervaring om nooit te vergeten, want wie kan er nu zeggen dat ze een bos hebben betreden met blonde lokken en eruit zijn gekomen met een charmant zwart tintje? Oh, de glamour!
Dus, beste avonturiers, onthoud: als je het Heijense Bos bezoekt, zorg er dan voor dat je je safarihoed draagt. Anders loop je het risico om eruit te komen als een waar fashion statement, met een hoofd vol rupsenpoep en een glimlach op je gezicht.
Barbara Babbelaar
