Het is code oranje. Dat betekent tegenwoordig van alles en uiteindelijk vooral niets. We leven in een land waar bij code geel de media overspannen raken, bij code oranje iedereen zijn eigen afweging maakt en bij code rood ineens niemand meer verantwoordelijk is.
De school is open. Soort van. Een beetje. Met maatregelen. De eerste les begint later, de laatste lessen vervallen. Zodat leerlingen bij daglicht kunnen reizen. Alsof daglicht gladheid oplost. Alsof ijs denkt:
O wacht, het is licht, ik trek me even terug.
Bedrijven adviseren thuis te werken. Gemeenten, KNMI, Rijkswaterstaat, veiligheidsregioâs, vakbonden, brandweer en politie roepen op om alleen op pad te gaan als het echt moet. Maar scholen doen iets anders. Die zeggen: dit is te doen.
Mezzo heeft scholen in Gennep, Boxmeer (twee zelfs) en in Stevensbeek. Dat klinkt overzichtelijk. Dat is het niet. Leerlingen komen uit de hele regio. Dat betekent in de praktijk vooral fietsen. Veel fietsen.
Over gladde wegen, langs autoâs die zelf ook liever thuis waren gebleven. En ja, ook over de Maasbrug bij Gennep. Die brug die er bij sneeuw en ijs altijd net iets verraderlijker bij ligt dan men in vergaderzalen wil geloven.
Code oranje
Werkgevers kiezen voor veiligheid en houden personeel thuis. Verstandig. Veilig. Menselijk zelfs. Maar op school geldt iets anders. Daar mogen leerlingen gewoon de weg op. Ouders ook. Die werken thuis, maar moeten wel op pad om hun kinderen veilig af te leveren. Docenten trouwens ook, maar daar praten we liever niet te hard over.
Digitaal lesgeven kan gewoon. Dat bleek tijdens corona. Het werkte. Maar nu het niet meer moet, doen scholen alsof het nooit heeft gekund.
Het protocol zegt dat het kan, dus kinderen mogen de kou in.
Want als het in het protocol staat, telt de werkelijkheid ineens minder. Zelf nadenken ook. Tot het misgaat. Dan noemen we het overmacht.
Glad ijs
Het is geen dom besluit. Het is erger. Het is een typisch besluit. Zo eentje waarbij iedereen voelt dat het niet klopt, maar niemand zin heeft om degene te zijn die zegt: we doen het vandaag even niet.
En dat is het pijnlijke. Juist scholen. Juist de plek waar we onze toekomst parkeren. Die zouden het goede voorbeeld moeten geven. Voorzichtig zijn. Vooruitdenken.
Bij Mezzo noemen ze het verantwoordelijkheid nemen. Maar ze bedoelen het doorschuiven ervan. Naar ouders. Naar leerlingen. Naar geluk.
Code oranje dus. De kleur van twijfel. In Gennep. In Boxmeer. In Stevensbeek. Maar vooral in het hoofd van iedereen die denkt: zolang ik het protocol volg, hoef ik niets te beslissen. Over glad ijs gesproken.
Dwarsliggert
Foto: Jenny
