Ja, ik zei het toch! Die schoorsteen gaat eraan. En kijk, het is precies zoals ik voorspelde. De schoorsteen van de voormalige steenfabriek in Milsbeek, ooit trots boven het dorp uittorenend, gaat plat. Waarom? Veiligheid natuurlijk. Het toverwoord.
De dijk moet verlegd worden. Voor de veiligheid, zeggen ze. Je zou bijna denken dat die schoorsteen uit 1976 een tijdbom is die elk moment kan ontploffen. En uiteraard, heel toevallig, past dat gevaarte niet in hun waterkering. Als je echt moeite had willen doen, dan had die schoorsteen prima in de plannen kunnen passen. Alleen, dat is veel te duur, roepen ze.
Te duur? Voor de schoorsteen die symbool stond voor de geschiedenis van het dorp? De plek waar generaties van Milsbeekers gewerkt hebben en waar onze geschiedenis letterlijk in de stenen zit? Blijkbaar is een stukje industrieel erfgoed voor hen niks waard, maar twintig peperdure villa’s natuurlijk wel.
“Blijvende herinnering”
En wat krijgen we ervoor terug? Een “blijvende herinnering”. Ja, een bordje. Misschien komt er wel een informatiepaneel op een stuk roest. Iets met “Hier stond ooit de schoorsteen van de steenfabriek, maar nu staat er een rij villa’s waar u zich toch geen hypotheek voor kunt veroorloven.” Zodat we, terwijl we daar langs lopen, nog even kunnen terugdenken aan die tijd dat de geschiedenis van dit dorp nog letterlijk zichtbaar was, in plaats van weggevaagd.
Nee, het gaat echt niet om geld, hoor. Het gaat om waterveiligheid. We geven “ruimte terug aan de Maas,” zo heet het dan. Natuurlijk, dat geloof ik meteen. Want als je die dijk net even anders had aangelegd, was het water ongetwijfeld woest over ons dorp heen komen razen, toch? Natuurlijk niet. Dit is gewoon de zoveelste smoes om wat zand over de echte reden te strooien: Grondprijzen omhoog, kassa rinkelen.
Achterstallig onderhoud, roepen ze. Geen budget voor de lange termijn. Maar voor het neerzetten van een hele nieuwe wijk is er wel een zak met geld.
Het is geen kwestie van wat kan of niet kan, het is een kwestie van wat ze willen! En die schoorsteen, die willen ze gewoon niet. Punt.
Dus nu verdwijnen we dus weer een stukje verder in de geschiedenis. Nog een monument minder. Nog wat meer ruimte voor luxe villa’s waar geen enkele starter uit Milsbeek ooit zal wonen. En de mensen die hier al jaren wonen? Die kunnen alleen nog maar hopen dat ze straks niet weggekeken worden door die yuppen met hun elektrische SUV’s en zonnepanelen op het dak.
Dit is vooruitgang, dames en heren. De sloopkogel is nooit ver weg. Het was al lang duidelijk wat er ging gebeuren. Een beetje omwonenden polsen, wat uitkomsten van onderzoeken bestellen, en dan, hup, de schoorsteen neerhalen. Want ja, veiligheid. Maar als je goed luistert, hoor je het rinkelen van de kassa op de achtergrond.
Dwarsliggert
Foto: Lob van Gennep
